چه؟

به آن نوک سوزن نگاه میکنمبه آن قرمزی براقآن لکه ی ننگکه بر پیشانی نشستهو به تناقض بزرگی کهچرا سردیس هابه تندیس ها که می رسندانگار مجسمه ای هستند بدترکیبچرا برای استفاده از خودت همباید درس پس بدیو این لکه ی خشک شدهمقابل گرمای نور زرد لامپ راچه کسی میخواهد پاک کندبرای همیشهیادش بخیردر جواب مساله ای که من طرح کردم گفتاینجا که آمدیساکن همینجا حساب میشویمن که بی قراری ام را دست ندادم اماخب ساکن آنجا بودندست از سر من بر نمی داردوجودم به وجودش گره خورده لعنتیباز باید برم و آنجا ساکن بشمکاش هرگز پایم را آنجا نمی ذاشتمچقدر خنده دار می شود گاهیکم اتفاق می افتدولی به طرز ناجوری طنز مسخره ای در دل خودش داردزنده بودن